Ushi

23 april 2016


Een paar dagen geleden hebben we via de Japanse organisatie SGG een vrijwillige gids geregeld. Na wat heen en weer e-mails kregen we het adres van Akemi, onze gids. Zij was bereid om ons op zo'n korte termijn een dag op sleeptouw te nemen. Ze wilde ons het Peacepark en de Shukkeien Japanese Garden laten zien. Om 9.30 uur hadden we in de lobby van ons hotel afgesproken. En daar stond onze gids dan ook op de afgesproken tijd met een A-4tje waarop onze namen stonden. Kon niet missen. Een vrolijke Japanse van ongeveer 65 die, zo vertelde ze ons later, na haar werkzame leven besloten had Engels te gaan leren en gids te worden om het beter te leren spreken. Met haar Engels was niks mis, ze moest af en toe nadenken over hoe ze iets moest zeggen, maar verder was ze prima te verstaan en begrijpen. Naarmate de dag vorderde kwam er ook meer ruimte voor persoonlijkere vragen en ze was, net als wij, erg nieuwsgierig. We wilden alles weten over het gewone leven in elkaars land en dagelijks leven. Grappig was dat zij haar vragen steevast begon met: I have a question, in Netherland ..........  Het toontje waarop ze dat deed leek sprekend op onze eigen surrogaat Japanse Ushi. 
Al met al hebben we met 'onze' Ushi/ Aki een hele informatieve en gezellige dag gehad. Het peacepark omvat de hele omgeving waar de atoombom 6 augustus 1945 viel. In het park vele gedenkmonumenten en het enige gebouw dat er nog rest, een museum en een crypte met daarin de as van 70.000 ongeïdentificeerde mensen en ruim 800 wel geïdentificeerd maar zonder resterende familie dus niemand die hun as claimen kon. Verder het kindermonument met twee meisjes en kraanvogels dat herinnert aan een meisje Sadako Sasaki dat ten tijde van de A-bom 2 jaar was. Zij groeide op tot een sterke puber, maar kreeg helaas toch op haar 12e leukemie. In het ziekenhuis besloot ze 1000 kraanvogeltjes te vouwen, dat zou haar helpen genezen. Het heeft haar niet geholpen, zij stierf. Maar sindsdien komen er van over de hele wereld slingers en werkjes gemaakt van 1000 kraanvogels naar Hiroshima, als teken van hoop op een betere toekomst. Het peacepark en alle monumenten zijn behangen met de vele kleurige kraanvogelslingers. Inmiddels is het totale gewicht aan kraanvogeltjes 85 ton. Hiroshima bedenkt recycling manieren. 
Ook het museum dat het indrukwekkende verhaal vertelt, is bijzonder, al was het maar om de stilte die er heerst, ondanks het hoge aantal bezoekers. De sfeer deed denken aan Ground Zero in New York. Vele objecten als stille getuigen, laten de impact van de hitte, de kracht en de straling zien. Tot nu toe 298.000 doden door deze A-bom. 
Over naar de lunch. Aki nam ons mee naar een restaurantje waar de specialiteit van Hiroshima geserveerd wordt. Okonomiyaki. Dat zijn gevulde pannenkoekjes. Gevuld met meer dan een pannenkoek kan bevatten. Hij dient dan ook meer als bodem met daarop lagen, kool, spek, mie, taugé, ei en saus. Een flinke lunch maar heerlijk. 
Na de lunch zijn we naar de tuin gelopen. Inmiddels regende het jammergenoeg. Aki had overal op gerekend en behalve haar zeer uitgebreide documentatie om ons bij ieder monument uitleg en achtergrond informatie te geven, had ze ook een plastic hoes mee om over onze rugzak te doen. Ze stond erop dat Rob hem zou gebruiken, maar het spetterde slechts, dus Rob vond dat echt niet nodig en bovendien had hij ook nog een paraplu. Uiteindelijk heeft Rob toch maar de hoes van de rugzak zelf eromheen gedaan. Aki had er anders geen vrede mee. 
De tuin was prachtig. Na de kersenbloesem is het nu de tijd van azalea's en pioenrozen en bovendien zijn alle bomen ineens groen, volop in het blad dus. We hebben er heerlijk rondgewandeld en geluisterd naar Aki's verhalen over de tuin van de emperor van het nabij gelegen kasteel. Er zijn zelfs enkele minirijstveldjes in de tuin. De vijvers in de tuin worden bevolkt door vele enorme koikarpers. De karpers staan symbool voor kracht, omdat ze zwemmen tegen de stroom in. 
Alles bij elkaar zijn we zwaar onder de indruk van de impact van de bom op Hiroshima en de wereld. Hier brandt een vlam, altijd, de vlam zal pas doven als alle atoomwapens de wereld uit zijn. De Japanners hier zeggen geen hekel te hebben aan de Amerikanen, maar wel aan oorlog. Ironisch genoeg, en daar lachen ze dan om, is de hoogtemeter die de bom deed ontploffen ontworpen door een Japanner, dhr, Yogi Antenne. Ja, die van de tv op het dak! 
 

Foto’s