Vakantiedipje

19 april 2016

Elke romantische film kent een dieptepunt, net als elke mooie roman zijn keerpunt beleeft, het moment waarop alles fout gaat, niemand elkaar meer begrijpt, alle romantiek wegvloeit en het happy end ineens niet meer in het verschiet lijkt te liggen. Zo vergaat het mij ook een beetje op vakantie. Na 15 dagen uit mijn routine en voorspelbare leventje, eigen liefhebberijen en eigen-aardigheden, is mijn enige houvast ( buiten Rob natuurlijk) de familie Wertheim geworden. Ja, jullie kennen ze misschien niet, maar ik heb het boek(je), een dwarsligger, superhandig, want je kunt zelfs wachtend en staand op het perron doorlezen, gekocht op Schiphol. En elke avond en ochtend lees ik een stukje over deze Joodse familiegeschiedenis in de 20e eeuw. Prachtig geschreven, zo alledaags en kabbelend met alle familieperikelen die het hebben van familie nu eenmaal teweeg brengt. Maar dan als familie door het opkomend nazisme en de 2e wereldoorlog totaal verscheurd wordt.
Goed jullie begrijpen natuurlijk wel dat ik een vakantie niet ga vergelijken met de 2e wereldoorlog. Het gaat om het idee.
Onze vakantie, die inderdaad heel bijzonder is, is voor mij ook lastig. Na twee weken heb ik het gevoel geleefd te worden, dit moet je zien, daar moet je heen. Overal foto's van maken, want je ziet dit nooit meer misschien, waarschijnlijk. Mijn voeten zijn pijnlijk van de vele kilometers die we afsjouwen. Leven uit een rugzak waarin ik niet veel meer kan meenemen dan er nu al inzit omdat het weer op mijn rug moet over een paar dagen. Ik moet trouwens wel zeggen, dat ik blij ben met alles wat ik ingepakt heb, en dat wat me niet lekker zit, gooi ik acuut weg. En dat is niet zoveel.
En ik heb ook niet echt veel te veel mee. Dus dat is goed gelukt!
Vannacht werd ik overvallen door een gevoel van 'wat doe ik hier', ik vind Europa echt ver genoeg, daar zijn ook mooie steden met bijzondere plekken en nog heel veel die ik niet gezien heb. En dan zonder al dat Japans dat ik niet kan lezen en zonder al die Japanners waardoor ik me nog meer toerist voel dan ik al ben met mijn fototoestel, wandelschoenen, outdoorjack en dagrugzak. En ik mis mijn routine, het sporten en hobbyen met vriendinnen, mijn familie, mijn huis, mijn cavia's ( ja, die ook), mijn tuin, mijn eigen eten (vaak lekker door Rob gekookt), glas in lood, misschien zelfs mijn werk en de collega's. 
Goed, dat was dus de dip in onze mooie 'romance in Japan'. En dan komt daarna altijd weer het zoeken naar nieuwe wegen, een nieuwe balans, een manier die wel voor alle hoofdpersonen werkt en dan natuurlijk toch nog het happy end.. Dus toen het daglicht weer scheen, toch maar weer op zoek op het world wide web naar wat dan echt mijn ( en Rob's) interesse kan wekken en toch ook een beetje anders is, beetje buiten de gebaande paden, want helaas is ook Kanazawa inmiddels overspoeld door toeristen, misschien doordat de Shinkansen hier nu sinds een jaar ook deze stad aandoet. In de Volkskrant stond in 2015 een stuk over deze, toen nog, rustige provinciestad, waar prijzen nog acceptabel waren en geen drommen toeristen kwamen, waarin de journalist zijn hoop uitsprak dat de komst van de Shinkansen niet dit effect zou hebben. Hij heeft helaas gelijk gekregen. 
Maar mede dankzij een tip van Marleen om een zentempel te bezoeken hier, hebben we een zenmuseum gevonden, dichterbij en met lovende kritieken,dus die gaan we  (ik, Rob gaat misschien wel naar het Hondamuseum ernaast) sowieso bezoeken om even zen te worden. En dan is er nog een museum van de 21e eeuw dat erg bijzonder schijnt te zijn, alleen al qua architectuur. Eerst gaan we ons ontbijt nuttigen op de Omi-chomarkt hier aan de overkant van het hotel. 
Speurend op internet kwam ik de suggestie tegen een plaatselijke gids te vragen om een rondleiding. Blijken er allerlei organisaties te zijn met studenten en andere japanners die graag en gratis vertellen over hun stad. Daarvoor heb ik een aanvraag gedaan voor Hiroshima en Kyoto, omdat het echt heel bijzonder is om door een local te worden ingelicht over zijn of haar stad. De fiets- en wandelexcursie die we op die manier in Furukawa deden, zijn ons ook heel goed bevallen. 
We wachten af of we een positieve reactie krijgen.
Met deze nieuwe input, misschien wel met dezelfde uitkomst, maar een betere balans, kom ik de resterende 9 dagen wel door. 
(Rob vindt dit mijn 'Bor de Wolf in het donkere bos'- verhaaltje, ik ben alleen maar blij dat ik het weer kwijt ben)
Veel knuffels voor jullie allemaal van mij.

Foto’s

5 Reacties

  1. Nelmar:
    19 april 2016
    He Anja, kop op, niks bijzonders hoor, "2/3 van de reis over dip", heb ik ook vaak, zelfs al ben ik in Nederland of een week camperen. Snel weer iets bijzonders zoeken, en de laatste dagen gaan het snelst.
    Beren en earthquake,...... mmmmm toch een buureiland.
  2. Anja van Waard en Rob Bakx:
    19 april 2016
    Inderdaad, Nelmar, snel weer wat leuks gaan doen dat is ook mijn talrijk. En zo is deze dag toch ook weer een mooie geworden, met twee mooie musea en zentuin, een leuk lunchtentje en naar een zentempel met een taxi-chauffeur die geen woord Engels sprak. En toch op de goede plek terecht gekomen.
    Bedankt voor je steun, liefs Anja
  3. Adrie:
    19 april 2016
    Ja anja heel herkenbaar. Maar blijf genieten en neem je rust.
    Ik denk dat een doel van vakantie ook is waarderen wat we hier hebben. Dikke kussen van ons.
  4. Anja van Waard en Rob Bakx:
    19 april 2016
    Talrijk moet zijn tactiek! Autocorrectie is niet altijd handig, haha.
    Zeker waardeer ik wat ik thuis heb
  5. Ineke van Waard:
    19 april 2016
    Zo dat ben je ook weer even kwijt, An. Volgende keer gewoon 10 minuten met je collega's bellen en aanhoren hoe het ook alweer is in de werksleur en dagelijkse gedoetje, hahaha.
    Nee hoor lief, het is geheel herkenbaar, maar wel fijn dat de dag uiteindelijk ook weer een positieve draai kreeg. Dikke zoen <3